(Castelao: Cousas)Era un barbeiro de sábado que amaba os libros que non entendía e gustaba de lélos todos enteiros. Unha vez atopéino coa testa pousada nas mans, ó xeito dun pensador, e díxome:
- Estou profundando.
Un día pousóu os ollos no mar -endexamáis reparaba en cousas miúdas- e dispóis de ter profundado un bo retrinco de tempo deitóu na orella do seu compañeiro ísta frase:
- O mar ¿sabes? O mar... ¡é un fenómeno!
(íbid.)
Simpatizo con el barbero, a pesar del retrato satírico que de él hace Castelao. ¿Qué tiene de reprobable, o de risible, entrar en comunión con el misterio numinoso del océano?
No comments:
Post a Comment